การเป็นห่วงใครทำให้เรารู้สึกต้องทุ่มเทมากกว่านี้
นี่เป็นเรื่องจริงเลยครับ ตอนนี้เหมือนกับผมตามหาความจริงในชีวิตเราเจออีกอย่างหนึ่งแล้ว

การเป็นห่วงใครนั้นทำให้เรารู้สึกต้องทุ่มเทให้เขาต้องพยายามมากกว่านี้ นี่หรือที่เรียกว่า

"ความรับผิดชอบ" ตอนแรกสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ความรู้สึกแบบนี้แทบไม่เคยมีมาก่อน





ความเป็นห่วงพ่อ เป็นห่วงแม่ เริ่มเกิดขึ้นในจิตใจหลังจากที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งเล่าถึงแม่ของมัน

ที่เริ่มมีอาการสมองเสื่อมตั้งแต่อายุ 50 กว่าๆเท่านั้น มันบอกว่ามันอยากกลับไปทำงานที่บ้าน

จะได้ดูแลแม่ด้วย ผมจึงเริ่มย้อนกลับไปมองตัวเองตั้งแต่วันนั้น นี่ยังไม่รวมถึงความรับผิดชอบ

ที่มีต่อคนรักที่จะมาร่วมชีวิตกับเราอีก ตอนนี้เรายังไม่มีอะไร แต่วันหน้าเราต้องทำให้มันมีให้ได้ครับ

เพื่อคนนั้น เพื่ออนาคต จะอยู่แบบเดิมแบบที่ไม่คิดถึงวันข้างหน้าไม่ได้อีกแล้ว ความรับผิดชอบ

มันคือแบบนี้นี่เอง ทำแล้วมีความสุขครับ ลำบากบ้างแต่ก็อยากจะทำ ตั้งใจเต็มที่เหมือนทุกวัน




คนเล่นบล็อกน้อยน้อยก็ดีเหมือนกัน!!! จะได้มีแต่แฟนพันธ์แท้ที่เข้ามาอ่านกัน55555