ชีวิตของน้องน้องตอนนี้เป็นอย่างไรกันบ้างครับ หัวข้อของบทความนี้อาจจะทำให้น้องน้องงุนงงกันบ้าง แต่อันที่จริงแล้วบทความนี้มันได้กลั่นกรองออกมาจากจิตใจของพี่โอมคนนี้จริงๆครับ ในเรื่องของปรัชญาชีวิตเพราะชีวิตของเรานั้นคือการรอคอย จริงๆแล้วมันเหมือนกับการปลุกดอกไม้เราปลูกดอกไม้เอาไว้เพื่อดูมันบานเท่านั้น เพราะฉะนั้นจึงเป็นที่มาของ ?บางครั้งก็ต้องรอเวลาดอดไม้บานตอนเช้า? ตอนนี้น้องน้องกำลังจะล้มเลิกทำอะไรกันอยู่รึเปล่าวครับ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องวาดการ์ตูน หรือเรื่องอะไรก็ตามแต่ ถ้าน้องน้องกำลังจะเลิกทำสิ่งที่น้องทำอยู่คนต้องฟังแนวคิดนี้เสียแล้ว
บางครั้งก็ต้องรอเวลาดอกไม้บานตอนเช้า ไม่แปลกเลยที่ใครล้มเลิกทำอะไรไปกลางคันทั้งทั้งที่แค่ทำต่อไปและรอเวลามันก็จะประสบความสำเร็จแล้ว การรอคอย รัดน้ำ พรวนดินให้กับดอกไม้ เหมือนกับการลงทุนในสิ่งที่เรามองไม่เห็นแต่อันที่จริงแล้วมันได้อะไรมากกว่าที่เราคิด ของบางอย่างมันไม่สามารถเอามาเป็นตัวเลขได้ครับไม่มีกับเกมส์ที่บอกว่าตอนนี้เราเลเวลเท่าไรแล้ว ไม่มีใครบอกว่าเราวาดเก่งขนาดไหน เรียนเก่งขนาดไหน หล่อขนาดไหนไม่มีใครบอก จิตใจของเราเองเท่านั่นครับที่รู้อยู่ และถ้าเราอยากจะเก่งหรืออยากจะก้าวไปข้างหน้าอีก มันก็ต้องรอวันนั้นครับอย่าล้มเลิกดูแลดอกไม้ดอกนั้นเพราะทุกอย่างมันจะจบลงทันทีหลังจากเราเลิกใส่ใจมัน ไม่ว่าเรื่องการเรียน การงาน การวาดภาพ คนส่วนมากจะมีพลังอันแรงกล้าในช่วงแรกของการเริ่มอะไรซักอย่างหนึ่งครับ พวกนั้นอาจเป็นเพียงแค่นักวิ่งระยะสั้นเดียวก็หมดแรง แต่การทำอะไรซักอย่างหนึ่งต้องเป็นนักวิ่งมาราธอนต้องถึกใจต้องถึงไม่ใช่ว่าร่างกายเท่านั้นนะครับ มันต้องอยู่ที่ใจด้วย
บางครั้งก็ต้องรอดอกไม้บานตอนเช้านั้น ไม่ใช่แค่รอเฉยๆแล้วจะทำให้ดอกไม้ดอดนั้นบานได้ แต่ต้องช่วยมันดูแลมันลงแรงใส่ใจกับมันด้วยครับ หวังว่าน้องๆที่กำลังคิดว่าพอแล้วเท่านี้พอ คิดว่าเก่งแล้วหรือล้มเลิกก็อย่าพึ่งคิดแบบนั้นครับ ตอนนี้พี่เริ่มมีอายุยังกลับมาคิดเลยว่าถ้าทำแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆเราคงมีอะไรดีๆเข้ามาอีก เลยไม่อยากให้น้องน้องที่กำลังทำอะไรอยู่ล้มเลิกความฝันในใจของตัวเองยังไงละครับ ตั้งใจรอวันดอกไม้ที่เราหวังไว้บานกันดีกว่าครับ