คู่เห่ยกำลังสอง ตอน ตัวแปร

[wayupuks]

การ์ตูนบางทีก็เหมือนอาหารล่ะครับ

อาหารนั้นเดิมทีก็ไม่มีอะไรมาก ขอแค่ "อร่อย" และ "หากินง่าย" เท่านั้นก็พอแล้ว แต่ปัจจุบัน คนเรานี่แหละไปแต่งเติมมันให้วุ่นวาย เกี่ยวโยงไปถึงสุขอนามัย ประเพณี ความสวยงามให้วุ่นวาย กลายเป็นอาหารหรูๆ ถูกต้องตามธรรมเนียม มีภาพลักษณ์ไฮโซ แต่ลืมไปว่าถ้ามันหากินยาก ไม่ถูกปาก ถึงมันจะดูดีก็หาคนกินยาก...

การ์ตูนก็เหมือนกฏเกณฑ์อันนี้ ปัจจุบันคนเราก็วิจัย พัฒนา เพิ่มเติมนั่นนี่วุ่นวายไปหมด แตกได้ 2 ประเด็นใหญ่ บางคนก็บอกการ์ตูน คู่เห่ย เป็นการ์ตูนเหมือนอาหารตามสั่ง หากินง่าย อร่อยถูกปาก คู่เห่ยเป็นการ์ตูนไม่มีกฏเกณฑ์ วาดแบบง่ายๆ อาศัยมุขประชดประชัน เรื่องใกล้ตัวที่โดนใจคนอ่าน ก็กลายเป็นการ์ตูนตลก อ่านง่าย ไป
การ์ตูนบางเรื่องโดยเฉพาะการ์ตูนญี่ปุ่น เน้นฉากอลังการ ลายเส้นสุดยอด แต่บทอ่อน ปะติดปะต่อยาก ก็จะไปได้เปรียบตรงความอลังการ ทุ่มเท เหมือนอาหารขึ้นเหลา ขึ้นภัตตาคาร ประเถทภาพลักษณ์หรู มีรสชาติดี แต่หากินยาก คนกินได้น้อย ก็จะเป็นการเจาะจงกลุ่มเป้าหมายมากเกินไป

สรุปก็คือว่า หากเราชอบแบบไหน ก็เลือกทำแบบนั้นไป จะปรับแก้ พัฒนา ต่อยอดอะไรบ้างก็ดีครับ แต่อย่าถึงกับทำเกินตัวจนเกินพอดี เพราะเราตามใจคนทั้งหมดไม่ได้หรอก สู้ทำแบบที่้ราทำได้ แล้วให้คนดูตัดสินใจเองดีกว่าว่าจะชอบมันมั้ย เพราะเราทำให้ถูกต้องน่ะง่าย แต่ถูกใจน่ะไม่ง่ายครับ

ผมไม่ได้พูดในฐานะคนเชี่ยวชาญหรือต้องการวิจารณ์การ์ตูนหรอกครับ
แต่พูดในฐานะคนที่ชื่นชอบการวาดการ์ตูนคนนึงเท่านั้น